Forum PPD - The Psychological Centre

[EwaRoses]

Witam,
jestem dosyć młodą osobą i nawet nie wiem co właściwie jest nie tak oraz czy można to nazwać depresją . Zwyczajnie coraz częściej mam wrażenie, że nie wiem jak żyć, jakkolwiek to brzmi. Generalnie nigdy nie należałam do pesymistycznych osób, lecz teraz wiele się zmieniło. W każdym razie czuję, że potrzebuje pomocy, a niestety moi bliscy nie są skłonni do tego, abym z tej pomocy mogła skorzystać (tj. wizyta u specjalisty), dlatego piszę w taki sposób. Mianowicie na początek, który jest chyba najistotniejszy, fakt, że straciłam wiarę w samą siebie. Nie cieszą mnie małe sukcesy, nie sprawiają mi radości następne dni, a w rezultacie odsuwam się od przyjaciół, gdyż bardziej odpowiadają mi samotnie spędzone dni. Najgorsze jest to, że trwa to od kilkunastu miesięcy i mimo, że zdaję sobie sprawę z tego co robię nie umiem tego naprawić. Przyłapuję samą siebie na tym, że będąc wśród, dotąd najbliższych mi osób, czuję się jakbym to nie ja uczestniczyła w tym wszystkim. Nie mam ochoty nawet rozmawiać na podstawowe tematy, które przecież zwyczajnie nie powinny mnie zajmować. Nigdy wcześniej tak nie było, a znajomi silnie dają mi do zrozumienia, że coś jest nie tak. Kilka razy miałam już myśli samobójcze z powodu całokształtu, ale ciągle powtarzam sobie, że jest inne wyjście, co nie oznacza, że jest lepiej. Dopadają mnie myśli, że może nie warto już czekać na lepszy dzień. A przecież chciałabym wyłącznie znaleźć kilka lepszych chwil i umieć je wykorzystać, w taki sposób jaki umiałam kiedyś. Na dzień dzisiejszy pozostają mi jedynie ciągłe insynuacje co do tego czy przyjaciel to naprawdę przyjaciel oraz czy dalej chcę brnąć w te znajomości. Przykładem może być chociażby 8-letnia przyjaźń, której doświadczam, a w której sama powoduje coraz częstsze komplikację i nie potrafię otworzyć się, bo nawet nie wiem co miałabym powiedzieć oraz jak ktoś mógłby mi pomóc. Nawet jeśli coś próbuję powiedzieć to kończy się na słowach, iż szukam dziury tam, gdzie jej nie ma. Czy to jest normalne? Czy ja po prostu wymagam zbyt wiele, od samej siebie, od bliskich?

[jjurczyk]

Witaj Ewo,

napisałaś swój post już jakiś czas temu. zastanawiam się jak się teraz czujesz, czy nadal nic Cię nie cieszy, nie sprawia radości, trudno jest Ci pielęgnować swoje przyjaźnie?
Jeśłi tak, jeśłi Twój obniżóny nastrój się dalej utrzymuje - być może cierpisz na depresję? Warto to skonsultować ze specjalistą?

Pozdrawiam,

Justyna

[akawik]

Droga Ewo!

Jak bardzo Cię rozumiem! Też jestem osobą o skłonnościach do depresji, kiedy tylko coś dzieje się nie tak. Wiem, że nie jest Ci łatwo. Wiem, że wydaje Ci się, że cały świat jest przeciwko Tobie i nikt Cię nie rozumie. Ja czasem czuję się, jakbym była nienormalna. Ostatnio przechodziłam taki czas wiosną, potem dzięki rodzinie stanęłam na nogi. Teraz tez trwam na granicy załamania nerwowego lub depresji. Raz jest lepiej a raz gorzej.
Chciałam Ci polecić książkę Normana V. Peale'a "Moc pozytywnego myślenia". Ma ona podłoże religijne (jestem katoliczką) i bardzo mi pomogła. Radzę Ci nie brać sobie do głowy tego, co inni mówią, albo wydaje Ci się, że mają na myśli mówiąc, albo chcą powiedzieć, itp. Tu można zajść w ślepy zaułek. Kiedy ktoś zada Ci pytanie, o to, która jest godzina, Ty będziesz doszukiwała się jego złych intencji, albo próby ośmieszenia Cię.
A prawdziwi przyjaciele sprawdzają się w trudnych sytuacjach! Naprawdę!
Życzę Ci powodzenia! Odezwij się!
Pozdrawiam
Ania